Opis
TO JEST PRE-ORDER KSIĄŻKI W WERSJI DRUKOWANEJ. TERMIN REALIZACJI ZAMÓWIENIA WYNIESIE OKOŁO 3 TYGODNI
Żeby napisać książkę, trzeba mieć o czym napisać i powinna być ona komuś do czegoś potrzebna. Ta powstawała bardzo wiele lat, kilka z nich przeleżała zapomniana, bo wciąż zastanawiałam się, czy moja wiedza o bulterierach jest wystarczająca, by podjąć się publikacji. Każdy z nas się rozwija, pozyskuje kolejne informacje i zdobywa doświadczenie, więc ta książka jest rodzajem zapisu stanu mojej wiedzy o bulterierach właśnie teraz, po przeszło 20 latach obcowania szkoleniowo z rasą.
Moim celem jest przedstawić czytelnikom podstawowe pojęcia, kluczowe dla każdego, kto zdecydował się dzielić życie z tymi zabawnymi, a jednocześnie dosyć trudnymi psami. Bulteriery można kochać, można nienawidzić. Można odczuwać obie te emocje jednocześnie, bo życie z psem tej rasy, zwłaszcza z młodym jej przedstawicielem, przypomina emocjonalny rollercoaster, obfituje w chwile radości, przeplatane momentami bezsilności i rozgoryczenia.
Miałam w życiu okres, kiedy byłam bezkrytycznie zachwycona bulterierami. Szokowało mnie, że niby „trzeba je wychowywać inaczej niż pozostałe rasy”, że szkolenie będzie trudne i niewdzięczne. Słyszałam o uporze i niechęci do natychmiastowego wykonywania poleceń. Nic z tych opowieści nie okazało się prawdą, więc ćwicząc mniej i bardziej poważnie z bulterierami, udowadniałam, że można z bulikami trenować z powodzeniem. Starałam się (i nadal to robię) przekraczać granice mentalne moich bulterierów i pracować z nimi nad coraz trudniejszymi umiejętnościami.
(…)
Uważam, że ten stan emocjonalny i „świadomościowy” jest idealny, żeby napisać poradnik dla tych, którym bulteriery są bliskie. Do tych, którzy się nimi interesują, albo zamierzają dzielić życie z tym „psim gladiatorem”. Dla tych, których fascynują. Bo to, co napiszę teraz, uważam za sprawiedliwe. Nie bezkrytycznie zachwycone ani zbyt surowe. Kieruje mną równowaga w ocenie, miłość, ale i współodczuwanie. Współodczuwanie z psami, ale także z ludźmi, bo o żadnym psie nie powinniśmy rozmawiać w oderwaniu od kontekstu i relacji z ludźmi, z którymi żyje.
